Porównanie systemów kształcenia

Porównując tradycyjne, progresywistyczne oraz współczesne systemy dydaktyczne Kohlberg i Mayer dokonali analizy porównawczej między różnymi teoriami wychowania. Zaproponowali oni kryteria przy pomocy których można badać powstawanie i uzasadnianie celów wychowawczych oraz miary efektów wychowawczych w trzech prądach zachodnich ideologii wychowania: romantyzmu, transmisji kulturowej i progresywizmu. Podział ten umożliwia „percepcyjne uchwycenie” epistemologicznych, aksjologicznych i psychologicznych różnic i podobieństw w stanowieniu celów wychowania przez przedstawicieli poszczególnych ideologii wychowania.

Tabela nr 2

WSPÓŁCZESNE IDEOLOGIE WYCHOWANIA
„romantyczna” „transmisji kulturowej” „progresywna”
1. Prekursorzy i przedstawiciele, ideologia
J.J.Rousseau, Z.Freud, M.Montessori, A.S. Neill, J. Korczak, S. Ruciński

To, co pochodzi od dziecka, jest najważniejszym aspektem jego rozwoju

W wersji klasycznej – J.F.Herbert; później twórcy i kontynuatorzy scjentyzmu, Behawioryzmu; H. Muszyński, K. Sośnicki, Z. Mysłakowski, Wychowanie jest transmisją zdobyczy kulturowych. J.Dewey, J.Piaget, L.Lohlberg

Wychowanie powinno podtrzymywać naturalne interakcje dziecka z rozwijającym się społeczeństwem lub środowiskiem

2. Założenia epistemiczne
Wiedzą jest to, co stanowi bezpośrednie, wewnętrzne doświadczenie jednostki (egzystencjalizm, fenomenologia) Wiedzą jest to, co obiektywne, sprawdzone, uznane, powtarzalne (scjentyzm, neopozytywizm). Wiedzą jest to, co pozwala równoważyć relacje między jednostką a światem, czyli posiadane kompetencje poznawcze i instrumentalne
– stosowane sposoby równoważenia relacji (funkcjonalizm, pragmatyzm)
3. Założenia psychologiczne – teorie rozwoju człowieka
Teoria rozwoju rozumianego jako dojrzewanie –„organiczny wzrost” (metafora).

Rozwój organiczny jest wzrostem rozwoju fizycznego,poznawczego emocjonalnego i wolicjonalnego poprzez stadia, mające uprzednio ustalone wzory.

Asocjacyjna teoria uczenia się lub teoria zależności środowiskowych -„maszyna” (metafora).

Behawioralna koncepcja rozwoju jako stymulowanej z zewnątrz aktywności przedmiotu. Rozwój pojmowany jest jako asocjacja Pojedynczych bodźców ze sobą, z reakcjami podmiotu.

Teorie rozwojowe o charakterze interakcyjnym „model postępu idei w dyskursie i konwersacji”.

Rozwój przebiega według stadiów J. Piageta czy E. Eriksona.

4. Strategie definiowania celów wychowania
Strategia „pożądanych cech” „Zasobu cnót”. Standardy cech.
Humanistyczne kryteria wewnętrznej jakości doświadczeń dziecka, które sprzyjają jego rozwojowi (np. zainteresowania).

 

 

Strategia: „przepowiadania sukcesu psychologii przemysłowej”.
Standardy wiedzy i zachowań. Zgodność zachowań dziecka ze standardami kulturowymi (np. stopnie szkolne)
Strategia „logiki rozwojowej” Standard adekwatności, odpowiedzialności.
Integracja zachowań i stanów wewnętrznych dziecka.
5. Podstawowe kategorie pojęciowe stosowane w badaniach empirycznych nad efektami wychowania
Samorozwój, samoaktualizacja, autonomiczność, tożsamość. Różnice indywidualne w wymiarze:
a) osiągnięć, sukcesu
b) uspołecznienia, zachowania społecznego, osobowości społecznej.
Posiadane kompetencje poznawcze i instrumentalne np. rozwój (typ) stosowanych operacji myślowych.
6. Pojęcia wychowania

STANOWIONE CELE WYCHOWANIA

Rozwój jednostki, jej tożsamości, ujawnienie wrodzonych możliwości, dyspozycji, wzorca, zasób cnót. Standardy wiedzy i zachowań. Różnicowanie indywidualne, stworzenie bezkonfliktowego środowiska. Celem wychowania jest logika rozwojowa człowieka; aktywność jednostki w rozwiązywaniu problemów.
CELE WYCHOWANIA SĄ SKUPIONE NA:
wewnętrznych stanach jednostki zachowaniach i funkcjonowaniu zewnętrznym jednostki aktywności w rozwiązywaniu konfliktów między jednostką, a środowiskiem.
NAJWAŻNIEJSZE JEST TO, CO:
jednostkowe, osobiste, nowe wspólne i ustalone kulturowo nowy, wyższy poziom interakcji człowieka ze światem (kompetencje instrumentalne i komunikacyjne).

 

ZADANIEM WYCHOWANIA JEST:
ochrona wewnętrznego „ja” dziecka poprzez stwarzanie mu warunków dla pełnego rozwoju tego „ja”. przekazywanie zasobów wiedzy i umiejętności, norm i wartości nagromadzonych w przeszłości – transmisja zdobyczy określonej pomoc wychowankowi w osiąganiu coraz wyższych stadiów rozwoju poznawczego, a przez to także rozwoju moralnego, społecznego i estetycznego, czyli reorganizacja struktur psychicznych umożliwiająca funkcjonowanie na coraz wyższych poziomach rozwoju
7. Wartości
Maksymalizacja wolnościjednostki, dającej się pogodzić z wolnością innych. Wolność w obowiązującym systemie społecznym. Zasady etyczne wyznaczają cele i środki wychowania.
Reklamy
Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich | Otagowano | Dodaj komentarz

System progresywistyczny Deweya

Na przełomie XIX i XX stulecia dydaktyka herbartowska stała się przedmiotem ostrej krytyki. Postulowano, aby oderwane od potrzeb i zainteresowań uczniów programy nauczania przebudować w myśl hasła „szkoła na miarę dziecka”. Domagano się szkoły, która by uwzględniała zainteresowania uczniów, rozwijała ich umysły uczucia i wolę. Uczyła myśleć i działać, była dla dzieci i młodzieży miejscem twórczej pracy. Wdrażała do współdziałania i zespołowych form wysiłku, indywidualizowała treść oraz tempo nauki. Wdrażała do dostrzegania, formowania i rozwiązywania problemów teoretycznych i praktycznych oraz przygotowywała do aktywnego uczestniczenia w życiu społecznym.

Do grona rzeczników i realizatorów wielu spośród tych haseł należał J. Dewey, amerykański filozof i pedagog. Poglądy swoje na temat wychowania opierał na filozofii pragmatycznej. Filozofia ta nie uznaje klasycznego kryterium prawdy, ale za prawdziwe uznaje to, co jest pożyteczne. Dawey wiązał swoje poglądy pedagogiczne z bezpośrednią praktyką szkolną. Stworzył zatem szkołę eksperymentalną „Laboratory School” w Chicago, która działała w latach 1896 – 1903.

Siedmioletni eksperyment mimo pewnych przejściowych trudności wykazał, że istnieją możliwości powiązania szkoły z życiem środowiska oraz takiego doboru treści historii, przyrodoznawstwa i sztuki, aby nabrały one „wartości pozytywnej i realnego znaczenia w życiu samego dziecka” i w ten sposób sprzyjały jego rozwojowi (W. Okoń 1996, s.42). Zwrócił szczególną uwagę na rolę rozwoju myślenia w procesie uczenia się. Zauważył, że dziecko poznaje nowe sprawy „nie dla wiedzy samej”, ale i dla działania, ponieważ dziecko interesuje się tym, co może samo zrobić bezpośrednio.

Dawey głosił, że inna niż w szkole tradycyjnej musi być organizacja nauczania i inny tok lekcji. Ich wyznaczeniu najlepiej służą poszczególne etapy pełnego aktu myślenia, z których każdy stanowi zarazem swoisty stopień formalny nauczania. Nauczyciel powinien, zatem tak przygotować i prowadzić lekcję dowolnego przedmiotu, aby uczniowie mogli odczuć określoną trudność, zdefiniować ją, formułować pomysły jej przezwyciężenia (hipotezy), sprawdzić te pomysły w drodze rozumowania lub za pomocą obserwacji i eksperymentów oraz wyprowadzać na tej podstawie wnioski – stosownie do charakteru trudności – teoretyczne lub praktyczne (J. Dewey 1957, s.57).

Dawey uczynił znaczny krok naprzód w stosunku do herbartystów połączył poznanie z działaniem. Dostrzegł miejsce działania i poznania w rozwiązywaniu problemów w codziennych doświadczeniach dzieci.

Proces takiego rozwiązania, wzorowany na metodzie eksperymentalnej, miał prowadzić do odkrycia przez dzieci nowych prawd poprzez pięć kolejnych stopni, a mianowicie:

  • doprowadzenie do odczucia trudności,
  • sformułowanie problemu,
  • wysunięcie hipotez dotyczących rozwiązania problemu, weryfikacja logiczna lub empiryczna hipotezy,
  • działanie zgodne z obraną hipotezą.

Wartość dydaktyki Deweya polega na trafnej krytyce werbalizmu, a w szczególności na tym, że uczenie dokonuje się przez odkrywanie. Zgodnie z tym sposobem rozwiniętym przez J.S. Brunera i W. Okonia, uczenie wtedy staje się odkrywcze, kiedy zapewnia uczniom „nowe spojrzenie” na przyswajanie przez nich treści, kiedy ukazuje im te treści w sposób pełniejszy i głębszy, kiedy pozwala im samodzielnie formułować nieznane przedtem uogólnienia oraz posługiwać się nimi w działaniu (W. Okoń 1987, s.214 i nast.).

Teoretycy i zwolennicy nowego wychowania XIX i XX wieku protestowali również przeciwko ówczesnej szkole, a przede wszystkim występowali przeciw przymusowi, nakazom i zakazom szkolnym, podważali wartość systematycznej nauki prowadzonej w rygorystycznej i surowej dyscyplinie szkolnej oraz schematyzmowi w organizacji zabawy i nauki szkolnej dziecka. Zasadniczą ideą teoretyków nowego wychowania była swoboda w wychowaniu. Koncentrowali, więc swe wysiłki na poszukiwaniu nowych form i metod swobodnego wychowania dziecka w szkole i poza nią.

Mysłowski nazwał system tradycyjny „herbatyzm” i „progresywizm” „dwiema wielkimi koncepcjami pedagogicznymi ludzkości”.

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich | Otagowano | Dodaj komentarz

Systemy kształcenia

z rozdziału trzeciego pracy magisterskiej:

„Edukacja ma wymiar całościowy, trwający od dzieciństwa do trzeciego wieku. Ta edukacja, czym innym jest w fazie przedszkolnej i wczesnoszkolnej, gdy dziecko oswaja się ze światem i zdobywa elementarną wiedzę o nim, niż w fazie kształcenia na poziomie średnim i wyższym, gdy nabywanie wiedzy staje się zarazem tworzeniem zrębów rozumu, a jeszcze innym, gdy rozum staje się tworzeniem mądrości” (W. Okoń 1999, s. 12). Wychowanie w latach przedszkolnych jest jednym z ogniw wychowania człowieka, potrzebą autonomiczną. Jest pierwszym etapem w procesie edukacji, etapem ważnym.

Szybko dokonujące się przemiany we współczesnym świecie w zakresie nauki i techniki, kultury wymagają szybkiego rozwoju społeczeństwa. Cywilizacja współczesna jest cywilizacją zmieniającą się i wymaga przygotowania ludzi do tego, aby umieć sprostać nowym sytuacjom, rozpoznając i zachowując trwałe wartości ogólnoludzkie. Przygotowanie człowieka do odnalezienia się w świecie jutra i tworzenia świata jutra wiąże się z jego odpowiednią edukacją.

Współcześnie uważa się, że edukacja ukierunkowana na traktowanie osoby ludzkiej jako najwyższej wartości ma szansę spełnić tę rolę (…). Uważa się ponadto, że każdy człowiek jest niepowtarzalną wartością w każdym okresie swego życia i ma niezaprzeczalne prawo do edukacji rozwoju (K. Lubomirska 1997, s. 8). Ulega, zatem zmianie również obraz edukacji przedszkolnej. Potrzeba uznania człowieka za wartość autonomiczną, wzrost wartości świata zewnętrznego, indywidualność człowieka, znaczenie integracji między ludzkiej, obraz rozwijającego się dziecka, jego możliwości i potrzeb, prowadzą do zastanowienia się nad procesem wychowania.

Wychowanie w pedagogice jest drugim obok kształcenia podstawowym pojęciem. Obejmuje wszystko, co dotyczy stosunku wychowawczego między wychowankiem, a wychowawcą, co prowadzi do pożądanych w założeniu zmian natury poznawczo- instrumentalnej jak i zmian o charakterze motywacyjno-emocjonalnym. Wychowanie może wiele zdziałać w połączeniu z mądrą organizacją. Wychowanie jest procesem znacznie szerszym niż kształcenie, gdyż obejmuje różne „tereny wychowawcze” i wszystkie sfery osobowości wychowania, a więc intelektualną, moralną, wolicjonalną, estetyczną i fizyczną (Cz. Kupisiewicz 2000, s. 32). Wychowanie opiera się równocześnie na sferze wiedzy o dziecku, na sferze wartości w szczególności wartości moralnych.

Uczenie zaś jest procesem, w toku, którego na podstawie doświadczenia, poznania i ćwiczenia, powstają nowe formy zachowania się i działania lub ulegają zamianom formy wcześniej nabyte. Jest ono tym rodzajem działalności ludzkiej, który w latach dzieciństwa i młodości uzyskuje przewagę nad innymi formami, to jest nad zabawą, pracą i działalnością społeczną. Uczenie się jest źródłem zmian zachodzących w uczniu, które warunkują jego rozwój, jego przygotowanie do życia i wzrastanie w kulturę. Faktem jest, że w procesie uczenia się ogromną role spełnia uprzednie doświadczenie jednostki, nabywane głównie w zabawie wieku przedszkolnego, pod wpływem uczenia się i opanowania wiedzy przeżywania wartości i własnej działalności praktycznej (W. Okoń 1996, s. 55). Jednocześnie poznaniu i działaniu zawdzięczamy nowe wiadomości oraz nowe formy zachowania się i działania, jak również przekształcanie form nabytych. Nabywając wiedzę o otaczającej go rzeczywistości i o sobie, dziecko staje się zdolne do podejmowania decyzji regulujących jego stosunek do rzeczywistości. Poznaje również wartości moralne, społeczne, estetyczne. Przeżywając je w różnych sytuacjach dydaktycznych, kształtuje swój stosunek do nich i tworzy własny system wartości.

Ważnym czynnikiem w procesie uczenia się jest również nabywanie umiejętności praktycznej, powiązanej z nabywaniem wiedzy i oddziaływaniem na rzeczywistość. Nauczanie, więc sprzyja nie tylko nabywaniu wiadomości, umiejętności i nawyków oraz rozwijaniu zdolności i zainteresowań, lecz także ukształtowaniu postaw moralnych, przekonań światopoglądowych i charakteru oraz trwałych dyspozycji do samorzutnego uczenia się. W ten właśnie sposób wiąże się kształcenie z wychowaniem.

Wiadomo, że w toku realizacji świadomie i planowo organizowanego procesu, jakim jest proces nauczania i uczenia się, zawsze zmierzamy do osiągnięcia określonego celu. Ponadto w procesie tym występują pewne treści, metody, formy organizacyjne i środki. Analiza i opis tych właśnie czynników, wykrywanie prawidłowości charakterystycznych dla procesu nauczania czy uczenia się oraz ustalenie opartych na nich norm postępowania, zalicza się do głównych zadań dydaktyki ogólnej, która korzysta z pomocy innych nauk, przede wszystkim psychologii, socjologii, logiki i filozofii.

Wiele zadań dotyczących celów, treści, zasad, metod, form organizacyjnych oraz środków realizacji procesu nauczania – uczenia się rozwijają dydaktyki szczegółowe w określeniu do poszczególnych przedmiotów. Dydaktyka ogólna zaś zajmuje się analizą i opisem systemów dydaktycznych charakterystycznych dla szkolnictwa różnych krajów, a dydaktyki szczegółowe analizą i opisem systemów nauczania poszczególnych przedmiotów.

Podobnie jak każda nauka, dydaktyka zmierza do opracowania systemu uzasadnionych i sprawdzonych twierdzeń, do adekwatnego opisu istniejącej rzeczywistości, do wykrycia praw rządzących występującymi w tej rzeczywistości zjawiskami i procesami, do formułowania zasad i reguł związanych z nauczaniem i uczeniem się. Tak postępując zajmuje się ona systemami, celami, treścią, procesem, zasadami, metodami, formami organizacyjnymi oraz środkami nauczania – uczenia się.

System jest uporządkowanym zbiorem elementów oraz związków i zależności między nimi, tworzącym jakąś całość, która służy założonym celom. (W. Okoń 1996, s. 62). Działanie systemu jest działaniem wszystkich jego elementów i powiązań między nimi, podporządkowanym właściwemu mu celowi. System dydaktyczny to całokształt zasad organizacyjnych oraz treść, metody i środki nauczania – uczenia się tworzące spójną wewnętrzną strukturę i podporządkowane realizacji społecznie akceptowanych celów kształcenia (Cz. Kupisiewicz 2000, s. 42). Przyjmując eksponowane relacje za kryterium podziału nowożytnych systemów dydaktycznych, możemy wyodrębnić system tradycyjny, system związany z nurtem nowego wychowania oraz system współczesny (Cz. Kupisiewicz 2000, s. 43). W skład tradycyjnego systemu dydaktycznego wchodzą m.in. koncepcje opracowane przez J. Sturma, J.A. Komeńskiego, J.H. Pestalozziego, A. Bella i J. Lancastera, a przede wszystkim przez J.F. Herberta. Z kolei w systemie nowego wychowania możemy wyróżnić takie podsystemy, jak szkoła pracy G. Kerschenteinera. Szkoła na miarę dziecka, szkoła twórcza czy wreszcie koncepcja opracowana przez J. Deweya. Również wewnątrz współczesnego systemu dydaktycznego funkcjonują rozmaite podsystemy, np. C. Freineta czy nauczania programowanego.

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich | Otagowano , | Dodaj komentarz

Spędzanie przez dzieci czasu wolnego w okresie zimowym

Rys. Wyniki odpowiedzi na pytanie „Jak spędzasz czas wolny w okresie zimowym?”


Źródło: opracowanie własne.

Tabela 3. Wyniki odpowiedzi na pytanie „Czy twoja okolica Wielkie oferuje wystarczającą liczbę obiektów dla młodzieży do spędzania wolnego czasu zimą?”

Chłopcy
Odpowiedź Ilościowo Procentowo (%)
Zdecydowanie tak 2 4
Tak 4 8
Raczej tak 5 10
Raczej nie 11 22
Nie 16 32
Zdecydowanie nie 12 24
Dziewczęta
Odpowiedź Ilościowo Procentowo (%)
Zdecydowanie tak 8 16
Tak 10 20
Raczej tak 9 18
Raczej nie 7 14
Nie 8 16
Zdecydowanie nie 8 16

Źródło: opracowanie własne.

Na pytanie „Czy twoja okolica oferuje wystarczającą liczbę obiektów dla młodzieży do spędzania wolnego czasu zimą?”, większość chłopców udzieliła odpowiedzi przeczącej z naciskiem na „nie”, natomiast śród dziewcząt odpowiedzi były bardzo wyrównane, co wskazuje na niezdecydowanie tej grupy badawczej. Taka różnica w odpowiedziach pomiędzy obiema grupami wynika stąd, że większość chłopców chciałoby zimą aktywnie spędzić czas, jednak brak odpowiedniej infrastruktury znacząco to utrudnia lub uniemożliwia. To automatycznie rzutuje na ich ocenę i stwierdzenia, że nie ma dostatecznej ilości obiektów. Dziewczęta natomiast nie mają takich wymagań co do obiektów umożliwiających uprawianie aktywnych sportów, stąd ich wskazania były rozłożone równomiernie.

Rys. 3. Wyniki odpowiedzi na pytanie „Czy twoja okolica oferuje wystarczającą liczbę obiektów dla młodzieży do spędzania wolnego czasu zimą?”

Źródło: opracowanie własne.

Opublikowano prace licencjackie | Otagowano , | Dodaj komentarz

Funkcje czasu wolnego dzieci i młodzieży

Sposób, w jaki człowiek spędza czas wolny, nie jest tylko osobista sprawą. B. Suchodolski pisze, iż to, co jednostka „czyni ze sobą w godzinach wolnych od pracy, nie może nie mieć wpływu na jego zachowanie w innych godzinach dnia”[1]. To właśnie w czasie wolnym od obowiązków jednostka kształtuje wiele swoich cech i nawyków, które w przyszłości determinują jej zachowanie w pracy i w kontaktach z innymi. Jak pisze B. Domańska: „Człowieka nie można w żaden sposób podzielić. Tylko dzień dzielimy na przedpołudnie oraz na popołudnie, na czas spędzony w szkole i czas po lekcjach. Uczeń podlega wszystkiemu, co dzieje się w jego życiu, wszystko kształtuje jego postawę i osobowość[2].

Młodzież znajduje się pod wpływem oddziaływań wielu bodźców płynących ze środowiska lokalnego i ponadlokalnego. Chociaż w realizacji zadań związanych z wychowaniem do czasu wolnego wiodącą rolę powinny spełniać rodzina i szkoła, nie osiągną one zamierzonych efektów, jeśli będą działały w osamotnieniu. Indywidualne i zbiorowe społeczności lokalne i ponadlokalne są środowiskiem o wielkiej sile oddziaływań wychowawczych.

Jak pisze prof. E. Trempała: „Społeczeństwo stanowiące dynamiczny układ jednostek i grup społecznych, organizacji i instytucji oraz różnych form życia zbiorowego wywiera nieustający wpływ na kształtowanie osobowości ludzi, na ich aktywność i postawy”[3]. Nie można tolerować postaw biernych, a więc takich, gdy jednostka ulega wszystkim wpływom bezkrytycznie, jak również postaw obronnych, gdy odrzuca lub nastawia się krytycznie lub wszystko odrzuca. Należy przede wszystkim kształtować i wspierać postawy aktywne i twórcze – by jednostka współpracowała ze środowiskiem świadomie, budując swoja osobowość. Przed wychowawcami, organizacjami społecznymi i szkołą, a także przed środkami masowej komunikacji i propagandy stoi zadanie takiego kształtowania postaw młodzieży i manipulowania jej zachowaniami w czasie wolnym, aby wydobyć z niej to, co najlepsze i społecznie użyteczne[4]. Przed całym społeczeństwem stoi ważny cel wychowawczy – chcemy, aby młodzi ludzie umieli, gdy dorosną organizować sobie kulturalne spędzanie czasu wolnego. Trzeba uczyć wszelkich kryteriów wyboru i umiejętności poszukiwania odpowiednich treści. Swoistość wychowania do wolnego czasu polega miedzy innymi na wychowaniu metodą samorządności, która daje dużą możliwość samodzielnego kierowania swoim postępowaniem, a następnie rozwija w wychowanku dyscyplinę. Samorządność grupy wychowawczej pobudza wszystkich jej członków do identyfikowania się z celami i zadaniami grupy oraz do inicjatywy i odpowiedzialności w ich realizacji[5].

Doniosłą rolę w organizowaniu wolnego czasu odgrywa kultura. Kulturą wolnego czasu H. Gąsior nazywa „sposób planowania, organizowania, przeprowadzania i uczestniczenia w czasie wolnym w różnorodnych czynnościach odpowiadających pozytywnym pragnieniom, zamiłowaniom i zainteresowaniom jednostki ludzkiej”[6]. Kształtowanie kultury wolnego czasu przez samodzielne działanie młodzieży – a nie tylko wykorzystywanie istniejących możliwości – ma miejsce wówczas, gdy podejmuje ona określone zadania wynikające z jej potrzeb i aspiracji. W zróżnicowaniu kultury wolnego czasu młodzieży znajduje odzwierciedlenie wpływ stereotypów obowiązujących w rodzinnych środowiskach o charakterze społeczno – zawodowym. Stwierdzić można, że im uboższe są pewne tradycje korzystania z wolnego czasu, tym mniejszy w danym środowisku nacisk kładzie młodzież na funkcję kształcącą oraz funkcję doskonalącą, a tym większy na funkcję rekreacyjną , jak również możliwość czerpania przyjemności z zajęć w czasie wolnym[7].

[1]              M. Brochociński, Przygotowanie dzieci do racjonalnego wykorzystania czasu wolnego, Warszawa 2001, s. 6.

[2]              B. Domańska, J. Felisiak, op. cit., s. 34.

[3]              Ibidem, s. 35.

[4]              K. Przecławski (red.), Po pracy i nauce. Wzory zachowań młodzieży w czasie wolnym, Warszawa 1998, s. 117.

[5]              M. Walczak, Wychowanie… op. cit., s. 25.

[6]              H. Gąsior, Wychowanie pozaszkolne a kultura czasu wolnego, Katowice 2000, s. 19.

[7]              K. Przecławski , op. cit., s. 117.

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich | Otagowano | Dodaj komentarz

WNIOSKI I POSTULATY PEDAGOGICZNE

zakończenie pracy magisterskiej o kampaniach społecznych

W poniższej pracy zostały scharakteryzowane reklamy społeczne emitowane w 2011 roku. Uzupełnieniem do analizy, były wywiady z pracownikami agencji reklamowych, dzięki, którym lepiej można poznać proces tworzenia reklam społecznych. Analiza wyników badań empirycznych umożliwia sformułowanie wniosków i spostrzeżeń dotyczących reklamy społecznej.

Reklama społeczna to reklama, na którą dość często możemy natrafić oglądając telewizję, słuchając radio, czytając prasę, czy surfując po Internecie. Istnieje wiele możliwości zdobywania i pogłębiania wiedzy. Każdy człowiek, w miarę rozwoju poszerza wiedzę, którą posiada. Dodatkowe informacje może czerpać ze środków masowego przekazu, na przykład telewizji. Reklama społeczna może dostarczać istotnych informacji. Informacje te mogą mieć ważny wpływ na osobowość człowieka, a zatem wykazują charakter wychowawczy.

Dlatego gdy pytamy kogoś, czy termin ten jest mu znany większość odpowiada twierdząco. Jednak próba wyjaśnienia tego zjawiska często sprawia trudności. Wiedza na temat reklamy społecznej często mylona jest z reklamą komercyjną. Dopiero podanie kilku przykładów kampanii społecznych, sprawia, że ludzie zaczynają kojarzyć różnice między reklamą komercyjną, a społeczną. Pomimo kilku wspólnych punktów reklama społeczna nie jest do końca zbieżna z jej komercyjną koleżanką. Po pierwsze nie reklamuje bezpośredniego produktu, tylko idee. Poznanie form przekazu oraz technik oddziaływań pozwala zrozumieć specyfikę reklamy społecznej. Wpływ społeczny to proces, w wyniku którego dochodzi do zmiany zachowania, opinii lub uczuć człowieka wskutek tego, co robi, myśli lub czuje inna osoba czy grupa osób.

Jak wynika z przeprowadzonych badań, jak i opinii ekspertów najczęściej poruszane tematy to bezpieczeństwo ruchu drogowego, przekazywanie 1% podatku, zdrowie oraz profilaktyka zdrowia, aktywizacja i społeczeństwo obywatelskie, ekologia oraz reklamy, w których zachęca się społeczeństwo do pomagania dzieciom. Zróżnicowana jest tematyka spraw poruszanych w kampaniach społecznych. Ponadto, wszystko wskazuje na to, że liczba zagadnień wciąż rośnie. Od tematów lżejszych, takich jak: edukacja, ekologia, kultura, po trudne, jak: alkoholizm, przemoc w rodzinie, wypadki na drogach, AIDS i choroby. Jednak są też tematy, których się nie porusza. Zdaniem ekspertów w Polsce mało mówi się, a w zasadzie w ogóle nie porusza się tematów związanych z wykluczeniem społecznym, bezrobociem, niepełnosprawnością, czy równouprawnieniem kobiet. Jeśli już się pojawią reklamy na ten temat, to jest to bardzo sporadyczne. Być może dlatego, że budzą wiele emocji, a może są to tematy tabu, o których się nie mówi. Tabu zabrania mówić głośno na „pewne tematy”, pisać o nich, rozmyślać, a nawet dostrzegać.

Celem kampanii bezpieczeństwo ruchu drogowego była zmiana nastawiania kierowców do szybkiej jazdy -zwłaszcza samochodem, oraz skłonienie widza do refleksji. Efektem ostatecznym kampanii miało być zmniejszenie liczby wypadków drogowych oraz wzajemny szacunek i życzliwość na drodze.

W kampaniach aktywizacja i społeczeństwo obywatelskie głównie chodziło o nakłanianie do zmiany postaw biernych na aktywne oraz zrozumienie własnych obowiązków i uprawnień obywatelskich.

Zdrowie i profilaktyka zdrowia, to przede wszystkim kampanie zachęcające do prowadzenia odpowiedzialnego stylu życia oraz podniesienie świadomości społecznej na temat zdrowia, a także profilaktyki oraz zachowań prozdrowotnych. Jak również przeciwdziałania uzależnieniom.

Głównym celem kampanii dotyczących 1% było nakłanianie podatników do przekazania swojego 1% na organizacje pożytku publicznego. A także informowanie

  • możliwości przekazania 1% podatku, jak na przykład w kampanii „Dzieci z za dużym doświadczeniem”, która informowała o małej szansie na adopcję dzieci z FAS
  • o korzyściach płynących z przekazania pieniędzy. Najwięcej kampanii pojawiło się w okresie poprzedzającym składanie zeznań podatkowych.

Kampanie gospodarcze miały zaprezentować korzyści płynące ze stosowania przez polską administrację podatkową nowoczesnego i przyjaznego rozwiązania informatycznego oraz przygotowanie społeczeństwa na nadchodzące zmiany w technologii odbioru sygnału telewizyjnego.

W analizowanych reklamach, których tematem była pomoc społeczna, głównym celem było nakłanianie do pomocy innym, informowanie oraz przypominanie, że każdy z nas może pomóc potrzebującym.

Celem kampanii – promocja regionów, były działania dostarczające określonych informacji o regionie, zaprezentowanie walorów i możliwości tkwiących w regionie. Efektem ostatecznym kampanii miało być przyciągnięcie doń kapitału intelektualnego i finansowego, a tym samym wsparcie procesów innowacyjnych. Oraz osób chcących odpocząć i poznać region turystycznie.

Według wielu pedagogów, najprostszą metodą zwalczania przestępczości nieletnich jest akcja profilaktyczna. Łatwiej jest bowiem zapobiegać wykolejeniu młodzieży, niż zwalczać je. O uzależnieniach mówi się i pisze stosunkowo dużo. Dzięki reklamie społecznej problem dociera do szerokiego kręgu społeczeństwa. Dlatego tak istotną rolę w tym względzie odgrywa reklama społeczna.

Na podstawie przeprowadzonych badań, można stwierdzić, że eksperci raczej nie oceniali zbyt wysoko poziomu polskich reklam, chociaż z roku na rok jest on coraz wyższy. Cały czas dzieli je gigantyczna różnica od reklam komercyjnych. W porównaniu z innymi państwami poziom polskich kampanii również wypada marnie. Bez wątpienia czynnikiem mającym ogromny wpływ na poziom reklamy społecznej w Polsce są pieniądze. Fundusze, którymi dysponują kampanie społeczne nie mogą być nawet porównywane do środków finansowych, jakie przeznaczane są na kampanie komercyjne

Jak wynika z przeprowadzonych badań agencja reklamowa, aby móc się zajmować tworzeniem reklam społecznych, powinna dysponować kreatywnym i zaangażowanym zespołem. Ważne jest, aby zespół składał się z wrażliwych i rozumiejący sprawy społeczne ludzi. Istotne jest również doświadczenie pracowników w tworzeniu reklam. Nie ma większego znaczenia, czy były to reklamy tylko społeczne, ale pomocne jest także doświadczenie zdobyte przy tworzeniu reklam komercyjnych.

Cel, jaki stawia sobie reklam to oddziaływanie na podświadomość odbiorców. Większość reklam społecznych można podzielić na reklamy informujące, przypominające i nakłaniające. Z badań wynikło, że w 2011 roku dominowały reklamy, których celem było nakłanianie.

Aby zwrócić uwagę odbiorcy, ważny jest kolor hasła reklamowego. Najbardziej zauważalne są te hasła, które kontrastują z tłem. Dlatego istotne jest, aby hasło było widoczne i czytelne. Dobrze dobrane hasło reklamowa ma za zadanie przyciągnąć uwagę. Jak wynika z badań najczęściej zastosowanym kolorem był biały.

Z badań wynikało, że osobami najczęściej występującymi w kampania społecznych byli zwyczajni ludzie co może świadczyć o identyfikacji odbiorcy z bohaterem występującym w reklamie. Drugą grupą osób były to osoby znane, (aktorzy, piosenkarze, sportowcy, osoby znane medialnie) które wzmacniają przekaz reklamy, poprzez pokazanie w niej autorytetu osoby publicznej. Ludzie znani cieszą się szacunkiem i prestiżem oraz zdają się mieć większy wpływ na społeczeństwo. Kolejną grupą osób są to specjaliści i eksperci, dzięki ich autorytetowi reklama zwiększa swoją wiarygodność i zwiększa perswazyjność. Jak wynika z badań psychologicznych częściej ulegamy innym osobom jeśli zakładamy, że są to eksperci.

Dokładne określenie grupy docelowej, może w znacznej mierze wpłynąć na skuteczność kampanii społecznej. Ponieważ dociera ona do właściwego odbiorcy. Język, który jest stosowany w kampania społecznych powinien być dopasowany w zależności do kogo ma dotrzeć. Dlatego istotne jest dokładne określenie grupy docelowej.

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich | Otagowano , | Dodaj komentarz

Organizacja czasu wolnego wśród dzieci w wieku wczesnoszkolnym

Niniejsza praca dotyczy sposobów spędzania czasu wolnego dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Problemem badawczym jest analiza potencjału w ramach oferty spędzenia wolnego czasu dla dzieci i młodzieży, natomiast celem badawczym jest określenie możliwości dalszego rozwoju tych funkcji. W ten sposób postanowiono zagadnienia teoretyczne powiązać z badaniami empirycznymi, aby sprawdzić zasadność postawionych tez.

Czas wolny dzieci w wieku wczesnoszkolnym dotyczy głównie tematu aktywności pozalekcyjnej, który jest przedmiotem rozważań tej pracy. Jednak to nie jest wyłaczna kategoria rozważań czasu wolnego. Czas wolny jest również ujmowany jako kategoria kulturalnego rozwoju młodzieży, jak również jako forma profilaktyki. Myśląc o wolnym czasie jako czynniku kulturalnego rozwoju jednostki należy zaznaczyć, iż poprzez zajęcia kulturalne młodzież kształtować może swoje zainteresowania i rozwijać się oraz realizować własne upodobania, pasje, hobby, czy też uprawiać twórczość amatorską. o wykorzystaniu tej kulturalnej wartości decyduje wychowanie, które powinno być tak zorganizowane, by od najmłodszych lat ukształtować umiejętność racjonalnego spędzenia czasu wolnego. Widać zatem, że młodzież przez dobrze zorganizowane kulturalne zajęcia może się rozwinąć. Wychowywać w wolnym czasie to znaczy udzielić młodzieży pomocy w dokonywaniu wyborów według najlepszych kryteriów. Sposoby i formy spędzania czasu wolnego młodzieży mają być tak dobrane, żeby optymalnie rozwinęły jednostkę. Nie starczy bowiem zagospodarowanie czasu wolnego oraz wyeliminowanie nudy, trzeba również rozwijać aktywność oraz twórczą postawę.

Cel wychowania w czasie wolnym to zarówno zaspokajanie potrzeb młodzieży, jak też rozwijanie pasji lub talentów. Analizując czas wolny jako postać profilaktyki można analizować profilaktykę uzależnień, przeciwdziałania patologicznym zjawiskom, a także dbania o psychofizyczną higienę młodzieży. Jeśli mówi się o higienie psychofizycznej, chodzi o rozładowanie napięcia, usunięcie psychicznego zmęczenia, czy wyeliminowanie stresów.

Opublikowano prace licencjackie | Otagowano | Dodaj komentarz

Potencjalny wpływ KGR na profesjonalistów

Zobaczmy jak przedstawiają się odpowiedzi ankietowanych w poszczególnych kryteriach stażu pracy (Tabela 4).

Tabela 4. Potencjalny wpływ KGR na profesjonalistów wg kryterium stażu pracy (N=47)

Potencjalny wpływ KGR na profesjonalistów 1-5 lat stażu pracy 6 i więcej lat stażu pracy Razem
n % n % n %
Zmiana mentalności profesjonalistów 20 80% 8 36,36% 28 59,57%
Nowe narzędzie pracy (praca na zasobach rodziny) 2 8% 6 27,27% 8 17,02%
Wzmocnienie współpracy między profesjonalistami a rodzinami (większe zaangażowanie, mobilizacja) 3 12% 4 18,18% 7 14,89%
Nowe spojrzenie na rodzinę, jej problemy i rozwiązania 6 24% 0 0% 6 12,76%
Odciążenie pracowników 3 12% 1 4,54% 4 8,51%
Inne 3 12% 8 36,36% 11 23,40%
Brak odpowiedzi 0 0% 4 18,18% 4 8,51%

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: widoczny efekt pracy (I – 3, 12%), konkretne oczekiwania rodziny wobec profesjonalisty (II – 1, 4,54%), poczucie, że dało się rodzinie szansę (II – 2, 9,09%), doświadczenie (II – 1, 4,54%), pomoc w realizacji zadań (II – 1, 4,54%), integracja na rzecz społeczności lokalnej (II – 2, 9,09%), wiara w możliwość samopomocy ze strony rodziny (II – 1, 4,54%).

Zdecydowana większość respondentów z pierwszego kryterium stażu pracy wskazało na zmianę mentalności profesjonalistów, natomiast w drugim kryterium stażu pracy również wskazano na ten czynnik oraz na inne. Najmniej osób w pierwszym kryterium wskazało na nowe narzędzie pracy, czyli pracę na zasobach rodziny, natomiast w drugim kryterium stażu pracy najmniej osób wskazało wzmocnienie współpracy między profesjonalistami a rodzinami (większe zaangażowanie obu stron, mobilizacja). Młodsze stażem osoby dostrzegają przede wszystkim potrzebę zmiany myślenia wśród własnej specjalizacji, natomiast osoby z większym stażem pracy wachlarz wpływu KGR na profesjonalistów znacznie poszerzają o dodatkowe czynniki takie jak poczucie, że dało się rodzinie szansę, możliwość zdobycia doświadczenia, pomoc w realizacji zadań oraz integrację na rzecz społeczności lokalnej. Zmiana mentalności pracowników, z myślenia, że ponoszą odpowiedzialność za losy rodziny, że mogą decydować o jej losie, brak zaufania do jej członków na myślenie w przeciwnym kierunku, niweluje znacznie syndrom wypalenia zawodowego, a zatem większej efektywności ich pracy.

Wykres 6 (poniżej) przedstawia odpowiedź respondentów na pytanie: w jaki sposób metoda Konferencja Grupy Rodzinnej może wpłynąć na system pomocy dziecku i rodzinie?

Wykres 6. Potencjalny wpływ metody KGR na system pomocy dziecku i rodzinie wg respondentów (N=47)

prace

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: odciążenie systemu (3, %), podjęcie odpowiedzialności przez rodzinę (2, %), zwiększenie wrażliwości społecznej poprzez kontrolę rodzinną i społeczną (2, %), zapobieganie ingerencji instytucji (1, %), pomoc społeczeństwu w zmianie sposobu myślenia (1, %).

Zdecydowana większość respondentów wskazała na zwiększenie efektywności systemu pomocowego, do którego zaliczyłam takie odpowiedzi jak zwiększenie liczby rodzin zastępczych, zmniejszenie ilości dzieci przebywających w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, wsparcie rodzin i ich aktywizacja, diagnozę oraz plan pomocy. W dalszej kolejności respondenci wskazali na nowe narzędzie pracy rozumiane jako praca na zasobach rodziny oraz inne, do których zaliczyłam odciążenie systemu, podejmowanie odpowiedzialności przez rodzinę, zwiększenie wrażliwości społecznej, zapobieganie ingerencji instytucji oraz pomoc społeczeństwu w zmianie sposobu myślenia. Aż 38 % badanych nie udzieliło odpowiedzi na to pytanie.

Opublikowano prace licencjackie | Otagowano | Dodaj komentarz

Potencjalny wpływ Konferencji Grupy Rodzinnej na rodzinę

pracePoniższa tabela (Tabela 3) przedstawia odpowiedź na powyższe pytanie wg kryterium stażu pracy.

Tabela 3. Potencjalny wpływ Konferencji Grupy Rodzinnej na rodzinę wg kryterium stażu pracy (N=47)

Potencjalny wpływ KGR na rodzinę 1-5 lat stażu pracy 6 i więcej lat stażu pracy Razem
n % n % n %
Scalenie rodziny 19 76% 16 72,73% 35 74,47%
Aktywizacja zasobów rodziny, mobilizacja 3 12% 13 59,09% 16 34,04%
Poznanie mocnych stron rodziny 8 32% 7 31.82% 15 31,91%
Rodzina podejmuje odpowiedzialność 5 20% 9 40,91% 14 29,78%
Wzmocnienie potrzeb członków rodziny 7 28% 1 4,54% 8 17,02%
Podjęcie decyzji (sprawczość) 4 16% 3 13.63% 7 14,89%
Pomoc innych 4 16% 2 9,09% 6 12,76%
Inne 6 24% 5 22,72% 11 23,40%
Brak odpowiedzi 0 0 1 4,54% 1 2,12%

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: dostrzeżenie, nazwanie i ujawnienie problemu (odpowiednio wg kryterium stażu pracy: I – 2, 8%; II – 2, 9,09%), uzyskanie pożądanych społecznie efektów (I – 2, 8%; II – 2, 9,09%), uniknięcie ingerencji instytucji pomocowych oraz poprawa kontaktu z nimi (I – 2, 8%; II – 1, 4,54%).

Zarówno osoby pracujące dłużej, jak i krócej uważają, iż dominującym obszarem potencjalnego wpływu Konferencji Grupy Rodzinnej na rodzinę będzie scalenie rodziny, do którego zaliczyłam nawiązanie i poprawę relacji, więzi a także poprawę jej funkcjonowania. Jeśli przełożyć potencjalny wpływ KGR na rzeczywistość rodzin objętych pomocą instytucjonalną należy przypuszczać, iż sytuacja tych rodzin znacznie się poprawi nie tylko na poziomie funkcjonowania finansowego, ale również na poziomie potrzeb wyższych, takich jak poczucie bezpieczeństwa, przynależności czy tożsamości osoby.

Następnie zadałam pytanie w jaki sposób Konferencja Grupy Rodzinnej może wpłynąć na profesjonalistów? Odpowiedź na to pytanie prezentuje wykres poniżej (Wykres 5).

Wykres 5. Potencjalny wpływ metody KGR na profesjonalistów (N=47)

 

Źródło: badania własne.

Uwagi:

Procenty nie sumują się do 100 ze względu na to, iż badani mieli możliwość wyboru więcej niż jednej odpowiedzi.

Inne: widoczny efekt pracy (3, 6,38%), konkretne oczekiwania rodziny wobec profesjonalisty (1, 2,12%), poczucie, żądało się rodzinie szansę (2, 4,25%), doświadczenie (1, 2,12%), pomoc w realizacji zadań (1, 2,12%), integracja na rzecz społeczności lokalnej (2, 4,25%), wiara w możliwość samopomocy ze strony rodziny (1, 2,12%).

Respondenci zdecydowanie uznali zmianę mentalności profesjonalistów z postawy wszystkowiedzących władców  w kierunku decyzyjności rodzin, przełożenia odpowiedzialności za rodzinę na nią samą, zaufania rodzinie oraz weryfikacji pojęcia „praca z rodziną” za najważniejszy wpływ KGR na nich. Za najmniej istotną kwestię respondenci uznali odciążenie pracowników.

Opublikowano prace licencjackie | Otagowano | Dodaj komentarz